Choroba niedokrwienna serca – objawy, leczenie, forum, co to jest

przez | Lipiec 29, 2019

Choroba niedokrwienna serca jest zespołem objawów chorobowych będących skutkiem przewlekłego stanu niewystarczającego zaopatrzenia komórek mięśnia sercowego w substancje odżywcze oraz tlen. Pomimo wykorzystania mechanizmów autoregulacyjnych (tzw. rezerwy wieńcowej), które zwiększają przepływ przez mięsień sercowy, zakłócenie równowagi między zapotrzebowaniem, a możliwością ich dostarczenia prowadzi do niedotlenienia, czyli niewydolności wieńcowej.

Następstwem takiego stanu rzeczy jest najczęściej dusznica bolesna lub zawał mięśnia sercowego. Choroba niedokrwienna serca wraz ze wszystkimi jej podtypami to najczęstsza przyczyna śmierci w przeważającej ilości zachodnich krajów. Najczęściej powoduje ją miażdżyca tętnic wieńcowych.

HeartTonic – opinie, forum, cena, gdzie kupić, skład?

Postęp w dziedzinie badań nad chorobą niedokrwienną serca doprowadził do sporów dotyczących jej nazwy. Dzięki objawom klinicznym, takim jak ból w klatce piersiowej i duszność, nazywano ją dusznicą bolesną (lub też dławicą piersiową, łac. angina pectoris, gr. ankhone – duszenie, łac. pectus – klatka piersiowa), natomiast ze względu na patofizjologię choroby nazywa się ją chorobą wieńcową (łac. morbuscoronarius) lub niewydolnością wieńcową (łac. insufficientiacoronaria).

choroba niedokrwienna serca

Jakie są przyczyny choroby niedokrwiennej serca i jak ona przebiega?

Choroba niedokrwienna serca może przebiegać w dwóch postaciach – ostrej i przewlekłej. Aby wyróżnić je ze względu na towarzyszące objawy, stworzono dodatkowe określenia, takie jak postać stabilna, która odpowiada pojęciu przewlekłej choroby niedokrwiennej serca oraz niestabilna – odpowiadająca ostrym zespołom wieńcowym.

W postaci niestabilnej wyróżniano pojęcia zawału serca (a właściwie mięśnia sercowego) i zawału serca zagrażającego, zwanego również niestabilną chorobą wieńcową. Z końcem XX wieku choroba ta zaczęła być kwalifikowana jako przewlekła choroba niedokrwienna serca oraz ostre zespoły wieńcowe. Dzięki tej drugiej postaci choroby powstały nowe specjalności lekarskie, takie jak kardiologia inwazyjna i kardiochirurgia. Aktualnie powszechnie używa się określenia “choroba niedokrwienna serca”. Nazwa ta świadczy o jej mechanizmie, niezależnie od jego przyczyny.

Obciążenie mięśnia sercowego bezpośrednio wpływa na to, jakiej ilości krwi, która niezbędna jest do jego prawidłowej pracy. Jeśli do skurczy serca dochodzi rzadziej, mięsień zużywa mniej tlenu i składników odżywczych, dzięki czemu nawet przy dużym zwężeniu tętnicy wieńcowej, w spoczynku najczęściej nie występują bóle. Kiedy natomiast serce pracuje szybciej (np. przy zdenerwowaniu lub podczas wysiłku fizycznego), potrzebuje ono więcej tlenu. Podobnie dzieje się przy zwiększeniu ciśnienia tętniczego, ponieważ w takim przypadku lewa komora serca jest zmuszona do wykonania większej pracy w celu wyrzucenia krwi do aorty. Jeżeli naczynie wieńcowe jest zwężone, nie ma możliwości dostarczenia do serca większej ilości krwi, wskutek czego dochodzi do niedokrwienia i zaczynają występować bóle wieńcowe, tzw. stenokardialne.

https://web.archive.org/web/20171109185947im_/https:/www.netlekarz.pl/wp-content/themes/suchhelden/layout/exclamation-ico.png

Choroba niedokrwienna serca jest najczęstszą przyczyną zgonów w naszym kraju

Najczęstszym powodem zwężenia w tętnicach wieńcowych są blaszki miażdżycowe zbudowane z cholesterolu odkładającego się w ścianie naczynia. Im więcej czynników ryzyka choroby wieńcowej pojawia się u danego człowieka, tym łatwiej się one tworzą. Najbardziej narażone na ryzyko rozwoju blaszek miażdżycowych są osoby otyłe, palacze, osoby prowadzące siedzący tryb życia, z wysokim ciśnieniem tętniczym, cukrzycą, czy podwyższonym stężeniem „złego cholesterolu”.

Blaszka miażdżycowa, oprócz zwężania naczynia, może również pobudzać płytkę krwi (zwłaszcza kiedy pęka), skutkiem czego jest powstanie zakrzepu w świetle naczynia wieńcowego. Jeśli płytki są bardzo pobudzone, taki zakrzep może spowodować całkowite zamknięcie naczynia, czego bezpośrednim następstwem jest zawał serca.

W Polsce na chorobę wieńcową cierpi aż milion osób. Każdego roku z powodu zawału serca umiera 100 tys. Polaków. Choroba niedokrwienna serca to najczęstsza przyczyna śmierci w Polsce. Do grupy największego ryzyka należą mężczyźni po 40. roku życia i kobiety po okresie menopauzy. Niestety, na chorobę wieńcową coraz częściej chorują młodzi ludzi, szczególnie przy współwystępowaniu czynników obciążających, takich jak nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemia, czy predyspozycja rodzinna. Bardzo często choroba wieńcowa przebiega bez objawów i jej pierwszym symptomem może być dopiero zawał mięśnia sercowego lub nagły zgon sercowy.

choroba niedokrwienna serca objawy

W Polsce na chorobę wieńcową cierpi aż milion osób. Każdego roku z powodu zawału serca umiera 100 tys. Polaków. Choroba niedokrwienna serca to najczęstsza przyczyna śmierci w Polsce. Do grupy największego ryzyka należą mężczyźni po 40. roku życia i kobiety po okresie menopauzy.

Projekt badawczy POL-MONICA, będący częścią światowego badania The WHO MONICA Project, wykazał ścisłą korelację między rozwojem choroby niedokrwiennej serca a obecnością czynników ryzyka. Badania te przeprowadzone zostały w dużych populacjach i wykazały stały wzrost częstotliwości występowania choroby w Polsce. Częstość zachorowań to średnio 620 przypadków na 100 tys. mężczyzn oraz 220 przypadków na 100 tys. kobiet.

Na wsiach zapadalność na chorobę niedokrwienną serca jest mniejsza niż w dużych miastach. Częstość występowania dławicy u obu płci rośnie gwałtownie wraz z wiekiem: od 0,1–1% u kobiet w wieku 45–54 lat do 10–15% u kobiet w wieku 65–74 lat oraz od 2–5% u mężczyzn w wieku 45–54 lat do 10–20% u mężczyzn w wieku 65–74 lat. W Polsce obserwuje się także wzrost zachorowalności wśród 20- i 30-latków oraz  u kobiet.

Zakrzepica

Zakrzepica żył głębokich (z łac. thrombophlebitisprofunda, ang. deepveinthrombosis, DVT), potocznie zwana trombozą, jest stanem chorobowym polegającym na powstawaniu zakrzepów w układzie żył głębokich pod powięzią głęboką. Najczęściej występuje w obrębie kończyn dolnych, jednak może pojawiać się także w innych częściach układu żylnego. U około połowy pacjentów choroba ta przebiega bezobjawowo.

Zakrzepica niekoniecznie musi prowadzić do groźnych powikłań. U części pacjentów organizm sam radzi sobie z chorobą i doprowadza do częściowego lub całkowitego rozpuszczenia istniejących zakrzepów. W takich przypadkach chorobie nie towarzyszą praktycznie żadne objawy, wobec czego chory nie jest świadomy jej istnienia. Jednak w sytuacji, gdy zakrzep przez dłuższy czas jest przytwierdzony do ściany naczynia krwionośnego, może stopniowo się powiększać, aż do całkowitego zamknięcia światła naczynia. Przepływ krwi jest wówczas wolniejszy, a nawet może ustać. Zamknięcie naczynia krwionośnego może nie dawać żadnych objawów, ponieważ część krwi przejmują mniejsze naczynia. W tym czasie rozpoczyna się stopniowa przebudowa zakrzepu. Wskutek tego wcześniej zamknięte naczynie po pewnym czasie może znów być całkowicie drożne. Ściana naczynia krwionośnego może  przebudowywać istniejący zakrzep, który się kurczy, aż przepływ krwi znów staje się możliwy. Jednak nie zawsze endogenne mechanizmy ochronne i naprawcze są wystarczające. Wówczas patologiczne tworzenie się zakrzepów może prowadzić do poważnych powikłań.

Jeśli zakrzepica jest nieleczona, może mieć niebezpieczne następstwa

W zależności od miejsca występowania zakrzepu – w tętnicy lub żyle – dochodzi do zaburzeń ukrwienia danego narządu lub zaburzeń odpływu krwi z narządu w kierunku serca.

Jeżeli proces zakrzepowy ma miejsce w tętnicy, zaopatrzenie w tlen i substancje odżywcze okolicznych tkanek jest zmniejszone lub całkiem zablokowane. Niedokrwiona tkanka staje się zimna i blada. Na skutek zamknięcia naczynia krwionośnego i zmniejszenia ukrwienia mogą powstawać stany zagrażające życiu, jak na przykład udar niedokrwienny, ostry zespół wieńcowy (OZW) czy też ostre niedokrwienie kończyn dolnych.

Choroba zakrzepowa żył głębokich występuje u osób w każdym wieku, jednak zwykle pojawia się po 60. roku życia. Częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn. Zdarza się, że zakrzepica przez bardzo długi czas nie daje żadnych objawów, czego efektem może być bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta.

Zakrzepica żył głębokich często prowadzi do poważnych następstw. Bardzo ważne jest więc niezwłoczne rozpoznanie choroby i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Schorzenie to jest podłożem do powstawania żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Fragment zakrzepu może bowiem oderwać się od ściany naczynia krwionośnego i wraz z biegiem krwi dostać się do prawego przedsionka serca, następnie do prawej komory i dalej, wzdłuż rozgałęzień tętnicy płucnej. Może w ten sposób dojść do zaklinowania zakrzepu w przedsionku lub komorze serca, co skutkuje nagłym zgonem. Mniejsze fragmenty mogą zatykać naczynia krążenia płucnego, prowadząc do zatorowości płucnej.

Zakrzepica żył głębokich kończyn dolnych to bardzo poważny problem przede wszystkim z dwóch powodów. Po pierwsze istnieje możliwość wystąpienia zatoru do tętnicy płucnej z żył kończyn dolnych, co często kończy się śmiercią. Po drugie natomiast konsekwencje przebytej zakrzepicy są bardzo poważne – następuje rozwój przewlekłej niewydolności żylnej, przy czym pozostaje duże ryzyko nawrotu zakrzepicy.

https://web.archive.org/web/20171109185934im_/https:/www.netlekarz.pl/wp-content/themes/suchhelden/layout/exclamation-ico.png

Istnieje kilka typów zakrzepicy – zależą one od miejsca, w którym powstał zakrzep

W zależności od obszaru ciała, w którym powstaje zakrzep, wyróżniamy kilka typów zakrzepicy:

  • Dystalną, czyli dotyczącą dalszego odcinka kończyny. Ten typ zakrzepicy, dotyczący żył łydki, zdarza się najczęściej. Zazwyczaj przebiega bezobjawowo i ustępuje samoistnie. Wiąże się z niewielkim ryzykiem klinicznie istotnej zatorowości płucnej, jednak może ulegać powiększaniu do zakrzepicy proksymalnej.
  • Proksymalną, która dotyczy żyły podkolanowej, żył udowych, żył biodrowych i żyły głównej dolnej. Zazwyczaj przebiega objawowo, powoduje duże zagrożenie masywną zatorowością płucną.
  • Obrzęk bolesny – jest to ostra postać masywnej zakrzepicy żylnej większości żył odprowadzających krew z kończyny. Temu typowi zakrzepicy towarzyszy dotkliwy ból i bardzo duży obrzęk.

Zakrzepica żył głębokich kończyn dolnych to choroba znacznie poważniejsza od zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych. Wiąże się z podwyższonym ryzykiem pojawienia się zatorowości płucnej, dlatego wymaga już we wczesnej fazie leczenia w szpitalu.

Dane epidemiologiczne z Ameryki Północnej i Europy Zachodniej wskazują, że co roku w Polsce występuje około 57 tysięcy przypadków zakrzepicy żył głębokich oraz 36 tysięcy przypadków zatorowości płucnej.

Ravestin- opinie, forum, cena, gdzie kupić?

Podstawowe leczenie zakrzepicy polega na stosowaniu trzech rodzajów terapii:

  • zatrzymaniu postępu zakrzepicy żylnej za pomocą leków przeciwzakrzepowych,
  • rozpuszczaniu śródżylnej skrzepliny lekami fibrynolitycznymi, czyli trombolitycznymi,
  • chirurgicznym usunięciu skrzepliny z żył głębokich.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.